potezne watpliwosci, a co za tym idzie absolutny brak przekonania, towarzyszyly mi w dniu poprzedzajacym wyjscie oraz przez caly pierwszy dzien. drugi dzien nie byl cudownym odmienieniem, tak samo nastepny... a jednak, to bodaj najlepsza rzecz, jaka przytrafila mi sie do tej pory w te wakacje. lowicka piesza pielgrzymka na Jasna Gore. dasz wiare, przyjacielu?

pozwol, ze nie bede opisywac wszystkiego. bo nie da sie. twoja uwage zwroce wiec tylko na niektore elementy, mniej lub bardziej istotne, i to w sposob bardzo skrotowy.

codziennie rano msza, godzinki, konferencja, rozaniec, koronka, apel... nieustajace spiewy, brzdek gitary, pod stopami asfalt/szutry/piach, z lewej strony kabelek, tuby, z przodu zawsze znaczek, a gdzies obok powiewajace zielone flagi. ratunku, pomocy! to prawda, pytalam sama siebie niejednokrotnie co ja tu robie? ani razu nie udalo mi sie udzielic satysfakcjonujacej odpowiedzi, do dzisiaj nie wiem, czy taka odpowiedz w ogole istnieje? w kazdym razie bylam tam, a po jakims czasie, zaryzykuje stwierdzenie, ze czulam sie zupelnie dobrze, z towarzyszacym jednoczesnie przeswiadczeniem, ze jestem we wlasciwym miejscu i czasie.

przez okres pielgrzymki jestes zdany na cudza łaske. ty sam niczego nie wymagasz, nie stawiasz warunkow, nic ci sie nie nalezy, a jesli o cos prosisz to niesmiale. wrzatek wody i bochenek chleba, lazienka z ciepla woda i skrawek podlogi w pokoju, na ktorej mozesz rozlozyc swoja karimate, sa luksusem, za ktory szczerze dziekujesz gospodarzom. i o ktorych pamietasz w modlitwie.

coz, pierwsze dwa dni dluzyly sie niemilosiernie i kazdorazowo, by podtrzymac sie na duchu, powtarzalam sobie, ze to tylko 9 dni, ktore z pewnoscia mina szybko. tylko 9 dni! potem 8, 7, 6... az przestalam odliczac, a po przejsciu wiekszosci drogi, dni same zaczely pospiesznie uciekac w oszalamiajacym tempie. tak wiec, jak juz pisalam, mimo ze dwa pierwsze dni dluzyly sie, to trzeba dodac, ze fizycznie czulam sie bardzo dobrze. psychicznie, oprocz powtarzanego wciaz w myslach pytania retorycznego, o ktorym pozniej, takze bylo w porzadku. jednoczesnie pozwolilam sobie na delikatne przekomarzanie sie i prowokowanie losu - no, to kiedy przyjdzie jakis kryzys, co? jakies male zwatpienie, zachwianie czy cos w ten desen? dlugo czekac nie musialam.

normalnie, przy takim bolu stopy, ktory odezwal sie pod koniec dnia trzeciego, bylabym w stanie poruszac sie tylko po mieszkaniu i to od pokoju do pokoju, a mama wyslalaby mnie z rozgniewana i zatroskana mina czym predzej do lekarza. tymczasem, choc maszerujac przez jakis czas jak paralityk, udalo sie pokonac w 2 dni niecale 70 km. ladnie, prawda? zrodlo bolu umiejscowione w srodstopiu i okolicach kostki przypominalo bol pojawiajacy sie przy skreceniu stopy/uszkodzeniu torebki stawowej. jednakze nie mialam zadnych problemow z poruszaniem stopa, co wiecej nie pojawila sie zadna opuchlizna. ot, nadwyrezenie - jak mi powiedziano w ambulansie. posmarowalam stope jakas mascia, konczyne mi zabandazowano i juz bylam gotowa, by ruszyc w droge. ta, gotowa... przeciez bolalo! ale tylko wtedy, gdy noga dotykala podloza. bolalo, ale coz z tego, przyjacielu? juz spiesze z wyjasnieniami. otoz, kiedy boli, idzie sie, chociaz zabrzmi to niedorzecznie i paradoksalnie... lepiej! bo to, co doskwiera, mozesz ofiarowac w imie jakiejs intencji, a wtedy Pan przymnaza ci sily i nie mogac wyjsc z podziwu, jak to mozliwe, ze dajesz rade, idziesz. po prostu idziesz. czujac zmeczenie pod koniec dnia tez idziesz, nogi niosa cie same. moze wkurzasz sie na innych, moze miewasz ich juz dosc, jestes znuzony, irytuja cie spiewy i nie masz ochoty na rozmowe - idziesz. czerpiesz sile ze wszelkich trudnosci pojawiajacyh sie na drodze. duzo lepiej radziles sobie, kiedy miales powody do smiechu i jakby na to nie spojrzec, niejednokrotnie to ubaw po pachy ratowal cie i pozwalal przetrwac w chwilach trudnych. tak, wiem ze ty, wyobrazajac sobie pielgrzymke, widzisz podstarzale dewotki odmawiajace niekonczaca sie ilosc zdrowasiek albo mlode dziewczyny, ktore zapewne beda siostrami zakonnymi, a ktorych usta spiewaja fanatycznie piesni ku chwale Maryi. po czesci tez tak myslalam, a dzis mowie do ciebie - chrzan stereotypy. natomiast wracajac do tematu zmagan z bolem czy zmeczeniem, mialam na nie jeszcze jeden sposob - przywolywalam sobie w myslach twarze wszystkich tych, z powodu ktorych i dla ktorych zdecydowalam sie isc na pielgrzymke, by zawierzyc ich w intencjach. musze przyznac, ze w sumie zebrala sie ich niezla gromadka. oprocz nich myslalam o sprawach, za ktore bylam wdzieczna lub o ktore prosilam. wszyscy oni i wszystko to stawalo sie wtedy najwazniejsze i przezwyciezanie niedoskonalosci przychodzilo niezwykle latwo i szybko.

przegladajac zeszyt, ktory prowadzilam na czas pielgrzymki, komentarz, a wlasciwie podsumowanie niemal wszystkich postojow drugiego dnia, brzmial jednorako - "jak my dojdziemy do Czestochowy?". jak to jak - normalnie :) tak naprawde nigdy nie zwatpilam w to, ze cel zostanie osiagniety. albo ze wroce do domu wczesniej, ze nie dam rady z roznych powodow. wyruszylam w droge i bylam pewna, ze 14 sierpnia bede na Jasnej Gorze. i tak tez sie stalo.

lzy cisnely sie czasem do oczu na widok ludzi pozdrawiajacych nas, przemierzajacych kolejne kilometry naszej wedrowki. przybijanie piatek z dzieciakami, wzruszenie malujace sie na twarzach zwlaszcza starszych ludzi, usmiechajacych sie do nas, mieszkancy miejscowosci na naszej trasie spieszacy nam z poczestunkiem i dobrym slowem - warto bylo tez i dla nich, dla takich chwil ruszyc na piesza pielgrzymke.

poza tym swietna sprawa, gdy przekraczasz tabliczke z napisem "Częstochowa", kierujesz wzrok ku niebiosom i w gescie radosci podnosisz w gore rece. nie mniej milym uczuciem jest kroczyc juz w centrum miasta alejka, gdzie zewszad pozdrawiaja nas, robia zdjecia, klaszcza razem z nami. dotykasz szczescia, kiedy stajesz przy murach klasztoru i uzmyslawiasz sobie, ze stalo sie, ze udalo sie. tylko po mszy, po blogoslawienstwie z niedowierzaniem pytasz - "to juz? to juz koniec?". ale zlecialo...

bardzo dawno nikt nie zwracal sie do mnie "martyna sport". az do minionego tygodnia, kiedy to zupelnie naturalnie, po wspominaniu lat minionych przez grupe paru osob, zaczeto zwracac sie do mnie wlasnie w ten sposob. bylo to mile, bo chocby mowic o tej ksywie, ze jest idiotyczna (a przyznasz, ze nie jest ona wyszukana ani blyskotliwa), to jednak identyfikuje sie z nia bardzo mocno z wielu wzgledow. smialam sie, bo ludzie, ktorych dotad nie znalam, zwracali sie do mnie tak, jakby byli moimi starymi, dobrymi znajomymi. a tak na marginesie - nie masz wrazenia, ze dzis bardziej adekwatna bylaby ksywa "martyna nie-sport" tudziez "martyna kiedys-sport"? bo ja mam ;p

wracajac do domu, skrecilismy do Mc Donald's. spogladalam na ladujacy sie telefon Foki, by po chwili spostrzec chlopaka w bialej podkoszulce, krotkich spodenkach, bialych skarpetach i sportowych sandalach. jest od nas, z łppm. usmiechnelam sie. dotychczas reagowalam najczesciej dwojako - krecilam beczke albo, jesli ktos mi towarzyszyl, nie szczedzilam komentarzy typu "co za obciach/przypal/zenada" etc. wtedy jednak usmiechnelam sie bo pomyslalam, ze przez te dni pielgrzymowania zupelnie nie zwracalam na to uwagi. tu zdecydowana wiekszosc miala wlasnie skarpetki i sandaly, bedace dla mnie do tej pory esencja obrazu Polaka-wiesniaka, ktory to obraz powoli odchodzi w moich wyobrazeniach do lamusa.

a po powrocie do domu dziwnie. bezbarwnie... wciaz tak samo. automatycznie wlaczasz telewizor, komputer, wracasz to rzeczywistosci, od ktorej wczesniej postanowiles choc na moment uciec. i moze nawet tesknisz za ta ucieczka. pewnie, ze tesknisz, choc dwa tygodnie temu taka mysl nie przemknelaby ci nawet przez glowe. wspaniale bylo nie ogladac telewizji, nie spedzac polowy dnia przed komputerem, nie sluchac hitow rozglosni radiowych, nie czytac gazet. i byc spokojnym. dziwnie spokojnym, nie martwic sie prawie niczym, niczym oprocz noclegu.

moglabym pisac i pisac... ale reszte pozostawie sobie samej do rozwazan. nie wszystko od razu stalo sie prostsze i nie od razu stalam sie lepsza. a stalam sie lepsza? czy wiem wiecej? co tak naprawde dala mi ta pielgrzymka? czy cos dala? co powinna dac? i czy nie zmarnowalam tego czasu? a moze dalej, wciaz go marnuje, moze nic sie nie zmienilo? moze bylo fajnie, ale to wszystko, nic wiecej? moze (...) ?

musicie od siebie wymagac nawet gdyby inni od was nie wymagali

ostatnie slowa pod adresem osoby, bez ktorej nie byloby tej notki i nie byloby Czestochowy. siostro Foko, dziekuje! za sms z pytaniem czy nie poszlabym na pielgrzymke, za wysilek i przyczynienie sie do podjecia przeze mnie pozytywnej decyzji i wreszcie za wszelka pomoc w trakcie tych 9 dni.

x
x
pozno juz, otwiera sie noc
sen podhodzi do drzwi
na palcach jak kot
nadchodzi czas ucieczki na out
gdy kolejny moj dzien
wspomnieniem sie stal

jaki byl ten dzien? co darowal, co wzial?
czy mnie wyniosl pod niebo? czy zrzucil na dno?
jaki byl ten dzien? czy cos zmienil czy nie?
czy byl tylko nadzieja, na dobre i zle...?

lagodny mrok zaslania mi twarz
jakby przeczul, ze chce byc soba chociaz raz
nie skarze sie, ze mam to, co mam
ze przegralem cos znow i jestem tu sam

jaki byl ten dzien? co darowal, co wzial?
czy mnie wyniosl pod niebo? czy zrzucil na dno?
jaki byl ten dzien? czy cos zmienil czy nie?
czy byl tylko nadzieja, na dobre i zle...?